Wat ben je stil.
Ik grinnik erom. Ja klopt, ik ben stil. Heel stil zelfs. Ik zit voor de groep en het team is bezig met zijn dagelijkse praatjes met elkaar. Het zoomt een beetje in de zaal. Ik geniet van hoe ze elkaar bevragen en instemmend knikken als het gaat over hoe druk het is deze weken.
En ik zit inderdaad gewoon lekker een beetje stil te genieten. Voel geen enkele controle om de groep tot stilte te manen omdat we zouden moeten beginnen. Ik dein alleen maar beetje mee met wat er kennelijk nodig is om even de connectie met elkaar te maken.
Het grappige is wel, dat mijn stille zit uiteindelijk ook ervoor zorgt dat de gesprekken afgerond worden. Dat men naar mij kijkt en ergens voelt dat het tijd wordt om te beginnen. Het gebeurt soort van organisch, precies op het juiste moment dan.
De kracht van de stilte vind ik vaak groter dan die van het woord.
Elkaar in stilte ontmoeten. Elkaar aanvoelen.
Zo heb ik ook een oefening waarbij een team ballen gaat overgooien zonder dat ze mogen vallen (even een side-step in deze post) maar die gaat ook altijd vele malen beter als het team stil is met elkaar en precies voelt wanneer die bal gegooid moet worden, zodat de ander hem goed kan vangen.
Ik vind dat toch iets magisch.
Soms is de stilte de interventie die de groep nodig heeft.
En soms heb ik hem zelf ook even nodig, want niets van de groep is mij als mens vreemd natuurlijk.
…………. ssssttt ……………
Ik zie je!